Pierwszym miłym zaskoczeniem był dla mnie temat graficzny – Polska, fajnie jest mieć zaraz po instalacji Morskie Oko lub Malbork. Taka drobnostka, a duży plus się za to Microsoftowi należy!

Nowy pasek zadań nie był dla mnie niespodzianką. Zdążyłem jego zalety poznać już patrząc na pulpity innych. Nowy pasek zadań jest jak dla mnie naprawdę super, jednak moją żonę wkurzył. Ola usiłowała włączyć przeglądarkę Chrome, i była zdziwiona bo a to się chowała a to pokazywała jakaś strona z dziwnymi znaczkami… Za pasek zadań daję olbrzymiego plusa, choć wiem że sporo ludzi będzie na niego narzekać.

Nowy pasek zadań daje też przewagę Internet Explorerowi nad konkurencyjnymi przeglądarkami. Na pasku zadań widzimy zakładki otwarte w IE. To na prawdę fajne. Nie fajne jest jednak to, że IE parę razu już mi się zawiesiło… Jednak, tym razem pad IE nie pociąga za sobą konieczności restartowania połowy aplikacji. Mały plus.

Automatyczne aktualizacje system przebiegły tak, że prawie ich nie zauważyłem. Informacja, o tym że nie mam antywirusa nie była tak nachalna jak w przypadku Visty. Pobrałem jednak antywirus Microsoftu Security Essentials o którym wiedziałem już wcześniej, że nie przymula za nadto systemu.

Później odkryłem coś zastraszającego. Byłem w szoku. Jest już Eclipse w wersji 3.5.1. O kurcze, musiałem być nieźle zarobiony, przegapiłem dwie wersje… I jest też wersja dla platformy 64 bitowej. I to działa. Jestem w szoku. Oczywiście, to nie zasługa Microsoftu, jednak to że na Windzie działa dobrze dobre IDE jest dobre.

Później spróbowałem PostgreSQL. Pamiętam, że trzy lata temu utyrałem się przy tym. Tym razem, wszystko poszło gładko. Czyżbym nie znalazł nic, do czego można się przyczepić?

Zamiast Apacha, postanowiłem spróbować Zend Community Server + Apache. I znowu bezproblemowa instalacja. Nudy… Chociaż, mam wrażenie, że na Viscie działało szybciej…

Zastanawiałem się, jak długo wytrzymam bez Cygwina. Pewnie nie dałbym rady, ale zainstalowałem coś podobnego – GnuWin32. Muszę przyznać, że konsola to wciąż największa bolączka systemów Microsoftu. Próbowałem jakiś programików, niestety wszystko to pozostaje daleko w tyle do tego, co oferuje Linux z pudełka, daleko nawet za Cygwin + RXVT.

Na deser, najprzyjemniejszym zaskoczeniem jest program Windows Live Writer. Właśnie w nim piszę ten artykuł na bloga. Mam wrażenie, że ten darmowy program do pisania blogów sprawdzi się lepiej niż Microsoft Word. Word ma fajne formatowania, ale nie ma edycji źródła.

W mojej opinii, Windows 7 to zdecydowanie najlepszy system Microsoftu. Dlatego że ma temat graficzny ze zdjęciami z Polski, dlatego, że ma nowy pasek zadań, dlatego, że bez problemów zainstalowałem bazę danych, serwer WWW, środowisko programistyczne. I dlatego, że bez problemu wklejam zrzuty ekranu do bloga.

Moim zadaniem była instalacja nowego systemu na laptopie Toshiba Portege M200. Problem w tym, że do instalacji systemu konieczny jest oryginalny napęd CD którego nie miałem. Na szczęście miałem drugiego starego laptopa (Sony), wyposażonego w dysk twardy ze złączem IDE. Pomyślałem, że metodą przekładania dysków uda mi się zainstalować system. Przełożyłem dysk z Toshiby do Sony i spróbowałem odpalić płyty instalacyjne Toshiby. Nie udało się, płyty działają tylko w sprzęcie Toshiby. Przypomniałem sobie o FreeDOS i to był strzał w dziesiątkę. Na laptopie Sony z dyskiem od Toshiby uruchomiłem instalacje FreeDOS. Programem FDisk utworzyłem dwie partycje podstawowe: 10MB i resztę. Na partycji 10MB zainstalowałem FreeDOS. Resztę zarezerwowałem pod Windows. Utworzyłem też menu startowe. Następnie restart laptopa Sony z dyskiem Toshiby. Następnie przegrałem płyty instalacyjne Toshiby do katalogu:

c:\m200

c:\m200\g_inst\trecover.exe. 

c:\m200

Oczywiście, instalacje można zrobić w sposób bardziej cool, na przykład korzystając z botowania Windows poprzez sieć, ale tego nie chciało mi się tego uczyć.

Lubię Windows Vista, jednak niektóre rozwiązania zastosowane w tym systemie operacyjnym są dziwne. Na przykład, system pozbawia mnie praw do moich plików. Dzieje się tak, ponieważ wyłączyłem funkcję ochrony konta użytkownika. Po ponownym włączeniu tej funkcji mogę znów administrować plikami na moim komputerze.

Aby włączyć UAC należy udać się do: Control Panel / System and Maintenance / Administrative Tools / System Configuration / Tools / Enable UAC

# wybór czcionki
font=C:\Windows\Fonts\ARIAL.TTF
# spodziewamy się napisów zakodowanych dla Windows
subcp=windows-1250
# rozmiar czcionki
subfont-text-scale=4
# proporcje monitora
monitoraspect=4:3
# żeby napisy były umieszczone pod filmem na czarnym polu
vf=expand=0:-100:0:0:

Pisząc na komputerze po rosyjsku potrzebny jest rosyjski układ klawiatury. Jednak rosyjski układ klawiatury jest trudny dla Polaków, gdyż literki są ułożone tak, aby pisanie było wygodne dla Rosjan. Na przykład, pod klawiszem “a” mamy literę “ф”. Na szczęście wymyślono coś takiego – jak rosyjska klawiatura fonetyczna. W ten sposób pod literą “a” mamy “a” a pod “z” mamy: “з”. Jest to dla mnie bardziej intuicyjne.

Instalacja rosyjskiej klawiatury fonetyczne na Linux + KDE robi się to bez problemu. Po prostu dodaje się ją w panelu sterowania KDE. Trudniej jest to jednak zrobić na Windowsie. Informacje zamieszczone na stronie: Matrioszka nieco się zdezaktualizowały. Prezentowany tam sposób instalacji działa w Windowsach 32 bitowych, jednak nie zadziałał w moim Vista Ultimate 64bit. Dlatego poszukałem u źródeł. Wystarczy pobrać odpowiedni plik, rozpakować i zainstalować uruchamiając “setup.exe”. Zostanie zainstalowany fonetyczny układ klawiatury.

Prezentowany sposób instalacji klawiatury w Windows opiera się na fonetyce angielskiej, np.: pod klawiszem “h” mamy literę “ч” (czi) natomiast rosyjska litera “х” (h) jest pod klawiszem “x”. Czyli jest to układ klawiatury częściowo fonetyczny a częściowo znakowy. Ten układ klawiatury nie jest tak fajny, jak ten z KDE. W KDE układ klawiatury oparty jest na fonetyce języków romańskich i tam pod klawiszem “h” jest “х” (h).

Warto też wiedzieć, że możemy podejrzeć układ klawiatury. W Windows Vista należy mlasnąć prawym przyciskiem myszy na pasek wybory klawiatury, później “Ustawienia”, później “Russian Phonetic…” i “właściwości”

Acha, i jeszcze jedno. Aby się szybko przełączać pomiędzy układami klawiatury w Windows należy wcisnąć lewy klawisz “Shift” i “Alt”.

Всево хорошого!